Κυριακή, 9 Αυγούστου 2020

ενώ εγώ έχω έλθει εξ ονόματος του Πατρός μου, σεις εν τούτοις δεν με δέχεσθε και δεν πιστεύετε εις την θείαν μου αποστολήν και διδασκαλίαν. Εάν όμως έλθη κανένας ψευδομεσσίας, που θα κινήται από ιδιοτέλειαν και προσωπικήν φιλοδοξίαν, εκείνον θα τον δεχθήτε, διότι θα κολακεύη τας αδυναμίας σας.

ακολουθει σχόλιο στο  https://www.youtube.com/watch?v=feIAZO0wJoU

δυστυχως, δημητράκη, εισαι λίγο προτεστάντης, λίγο αριστερός, λίγο εβραιόφοβος...άκου τι λέει ο άνθρωπος, ότι η Εκκλησία εκκοσμικεύθηκε από τον (Μέγα) Κωνσταντινο και μετά!!! ότι η πρώτη Εκκλησία δεν έχει σχέση με την σημερινή!!!

για πες μας, οι Εβραιοι περιμένουν τον Μεσσία ακόμη,ναι ή ου;

αυτός που περιμένουν οι Εβραιοι δεν ειναι  ο Αντίχριστος;

ή μήπως ειναι ο Χριστός;...

ο Χριστός λέει κάπου "εμένα δεν με δέχεστε, ενω έρχομαι στο όνομα του Πατέρα μου. όταν έλθει ο άλλος, ο οποιος θα έρθει στο όνομά του, εκεινον θα τον δεχτειτε"...δεν ειναι αναφορά στον τελικό Αντίχριστο από τον ίδιο τον Χριστό;

τί διαβάζουν καθημερινά οι Εβραιοι , οι οποιοι διαχειρίζονται την παγκόσμια οικονομία, στις εφημερίδες, περιοδικά, ιντερνετ; δεν διαβάζουν για την έλευση του Μεσσία τους;;;;;

ο ίδιος ο Χριστός μιλα για τον Αντίχριστο:

Ιω. 5,43        ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε.

I have come with my Father's authority, but you have not received me; when, however, someone comes with his own authority, you will receive him. https://www.biblestudytools.com/gnt/john/5.html

Ἐγὼ ἔχω ἔλθει ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατέρα μου καὶ δὲν μὲ δέχεσθε· ἐὰν ἔλθῃ ἄλλος ἐξ ὀνόματος τοῦ ἑαυτοῦ του ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχθῆτε.

 ενώ εγώ έχω έλθει εξ ονόματος του Πατρός μου, σεις εν τούτοις δεν με δέχεσθε και δεν πιστεύετε εις την θείαν μου αποστολήν και διδασκαλίαν. Εάν όμως έλθη κανένας ψευδομεσσίας, που θα κινήται από ιδιοτέλειαν και προσωπικήν φιλοδοξίαν, εκείνον θα τον δεχθήτε, διότι θα κολακεύη τας αδυναμίας σας.

I have come in my Father’s name, and you do not accept me; but if someone else comes in his own name, you will accept him.

το Ιω. 5,43 συνδέεται άμεσα με το 2 Θεσσαλονικεις:2.3 μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀνομίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, 2.4 ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἔστιν θεός. 

Β Θεσ. 2,3         μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας,

Β Θεσ. 2,3                 Λαβετε τα μέτρα σας να μη σας εξαπατήση κανείς κατά κανένα τρόπον· διότι η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου δεν θα έλθη, εάν προηγουμένως δεν έλθη η αποσκίρτησις πολλών από την πίστιν, συνέπεια της σκληρύνσεώς των εξ αιτίας των αμαρτιών των και δεν φανερωθή ο άνθρωπος, ο κατ' εξοχήν αμαρτωλός και υποκινητής προς κάθε αμαρτίαν, ο υιός της απωλείας,

Β Θεσ. 2,4         ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ὡς Θεὸν καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός.

Β Θεσ. 2,4                ο εχθρός και αντίπαλος του Θεού και της αληθείας και ο οποίος θα εξιψώνη τον ευατόν του και θα τον θέτη παραπάνω από κάθε άλλον, που ονομάζεται Θεός ή από κάθε άλλον που θα απολαμβάνη σεβασμόν και λατρείαν εκ μέρους των ανθρώπων. Τόσον δε πολύ θα αλαζονευθή αυτός, ώστε θα καθίση ως Θεός στον ναόν του Θεού και θα προσπαθή με πονηρά και δόλια τεχνάσματα να αποδείξη τον ευατόν του, ότι είναι Θεός.

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2020

άγιος. Άγιος είναι ο φίλος του Θεου. Είναι αυτός που πέρασε από την κάθαρση στον φωτισμό και στην θέωση. Είναι αυτός που βλέπει το άκτιστο φως. Είναι αυτός που έγινε δοχειο του Αγίου Πνεύματος. Είναι αυτός που ζει από τώρα στον Παράδεισο. «Άραγε, μετά θάνατον έχουμε να ζήσουμε κάτι ανώτερο από αυτά που ζουμε τώρα;» λέει ο Όσιος Παϊσιος. Η Αγιότης είναι ο σκοπός της ζωης μας. Η Αγιότης είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στους αλλόδοξους-αλλόθρησκους. Στις αιρέσεις και τις άλλες θρησκειες μπορεις να συναντήσεις καλούς ανθρώπους, διαβασμένους ανθρώπους, ηθικούς αλλά Αγίους μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι΄αυτό: ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι (Revelation 22:11) και να μη μας πειράζει αν θα πανε στον Παράδεισο και ορισμένοι εκτός της Εκκλησίας, οι οποιοι θα τρωνε από τα φύλλα του δένδρου της ζωης (Απ. 22,2). Η Αγιότης είναι η σωτηρία πριν τον βιολογικό θάνατο. Γι΄αυτό αγωνιζόμαστε μέσα στην Εκκλησία, για να περάσουμε άνευ εξετάσεων στην άλλη ζωή και να την προγευόμαστε από τώρα. άλλο σωτηρία πριν τον θάνατο (αγιότης) και άλλο σωτηρία μετά τον θάνατο (Παράδεισος). όσοι πανε στον Παράδεισο δεν σημαίνει πως έφτασαν στην τελείωση από αυτήν εδω την ζωή. αυτό το συμπέρασμα μας βοηθα στο να μην είμαστε φανατικοί ή στο να μην τρέμουμε ψυχοπαθολογικά για την σωτηρία μας. οι περισσότεροι θα πανε στον Παράδεισο, μόνο οι αμετανόητοι θα πανε στην Κόλαση (γύρω στο 10% λέει ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης). όταν έχουμε απέναντί μας οικουμενιστές ή αιρετικούς ή αλλόθρησκους δεν πρέπει να τους πολεμαμε με ανθρώπινα μέσα αλλά να προσευχόμαστε ώστε ο Θεός να τους φωτίσει και να γίνουν Ορθόδοξοι. άλλωστε ειναι επικίνδυνο να λες τα λόγια των Αγίων της Εκκλησίας μας, χωρίς να εισαι και ο ίδιος άγιος. το παράδειγμά μας αρκει... αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να παρατήσουμε τον αγωνα μας για αγιότητα. μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο άνθρωπος μπορει να γίνει άγιος και αυτό ειναι το πλεονέκτημά μας αλλά και γι’αυτό θα δώσουμε λόγο στον Θεό με πιό αυστηρά κριτήρια. για να γίνουμε άγιοι πρέπει να προσευχόμαστε, να νηστεύουμε και να μετέχουμε της Μυστηριακης ζωης της Εκκλησίας μας.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2020

γιατί δεν φοβαμαι τον κουρουναϊό

γιατί δεν φοβαμαι τον κουρουναϊό
(στην Κάλυμνο η χειρότερη βρισιά σε μία γυναικα ειναι να την αποκαλέσεις “κουρούνα”!)
δεν φοβαμαι τον κορονοϊό, διότι στο Ευαγγέλιο λέει “γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς”. στην προκειμένη περίπτωση έχουμε τα εξης δεδομένα:
1.οι Εβραιοι διαχειρίζονται την παγκόσμια οικονομία και μέσω αυτης ετοιμάζουν και το παγκόσμιο κράτος, όπου θα ηγειται ο Μεσσίας τους. σε ένα κράτος ρίχνουν βόμβες, σε άλλο φέρνουν το ΔΝΤ, σε άλλο, στην Ιταλία (και όχι μόνο), ρίχνουν τον κορονοϊό και καταστρέφουν την οικονομία της με αυτό τον τρόπο. αύριο θα έρθουν ως σωτηρες και θα της δώσουν άφεσιν αμαρτιων, με πολλά δάνεια, αφου παραμερίσουν τους αντιφρονουντες της παγκοσμιοποίησης.
2.η μείωση του παγκόσμιου πληθυσμου δεν ειναι απαραίτητο να γίνει με την πανούκλα και άλλους ιούς αλλά με την εκβιομηχάνιση όλου του πλανήτη (όπου χρειάζεται) και τον έλεγχο των γεννήσεων. αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως ο μπιλ γκέιτς δεν εξοντώνει ανθρώπους με τα εμβόλιά του. λέει ο γκέιτς: "θα έχουμε τα μέσα για να μειώσουμε την παιδική θνησιμότητα και να μειώσουμε την αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού."
ερώτησις: πως γίνεται να μειώνεται η παιδική θνησιμότητα και συγχρόνως να μειώνεται και ο παγκόσμιος πληθυσμός;;;;
3.ο κορονοϊός ειναι εργαστηριακό κατασκεύασμα, ειναι ένα τέστ για την καθοδήγηση των μαζων και την υποταγή τους στον Μεσσία των Εβραίων.
ίσως και να μην υπάρχει κάν!
χθες, όταν πέθαινε κάποιος, έλεγαν πως πέθανε από καρκίνο, καρδιά κλπ., ανεξάρτητα αν κάποια γρίπη ηταν η αφορμή ή η αρχή του τέλους. σήμερα, όταν πεθαίνει κάποιος, λένε με σιγουριά πως πέθανε από κορωναϊό και όχι από καρκίνο, καρδιά κλπ.!
οι θάνατοι που αναφέρει η τηλεόραση, π.χ. του Κρεμαστινου ή του 35χρονου (βλέπε σχόλιο: π. Γ. Θ.3 Μαΐου 2020 - 1:21 μ.μ.)κλπ. ,μας οδηγουν στο εξης συμπέρασμα: ρίχνουν κάπου κάπου μία αληθινή φόλα με έμπολα ή κάτι άλλο, πεθαίνει κάποιος επώνυμος ή ανώνυμος και έτσι η τηλεόραση έχει τροφή, για να να τρομοκρατει τις μάζες με αυτούς τους θανάτους αποδίδοντάς τους όλους στον κορωνοϊό.
ο Κρεμαστινός πηγε σε ένα εστιατόριο παρέα με κάποιον Σπανό και άλλους. ο Σπανός πέθανε, ο Κρεμαστινός την "σκαπούλαρε" για λίγο αλλά του ειπανε "που πας; έλα εδω" και τον βάλανε στην εντατική!! και εκει πέθανε από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη.
μέχρι να τελειώσει αυτός ο αιωνας θα τελειώσει και ο κόσμος:
στην Αποκάλυψη λέει: ”καὶ ποιεῖ πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν…”. αυτό το “πάντας” ειναι κυριολεκτικό, για όλους τους ανθρώπους του πλανήτη, και σήμερα ειναι εφικτό μέσω της τεχνολογίας.
στις μέρες μας πήραμε μία γεύση του τί θα συμβει και με το 666. και μία γεύση του τί τράβηξαν επί κομμουνισμου οι Χριστιανοί στη Ρωσία και αλλου.

και ο προφήτης Ησαΐας λέει:
κεφ.40, ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΕ παρακαλεῖτε τὸν λαόν μου, λέγει ὁ Θεός. 2 ἱερεῖς, λαλήσατε εἰς τὴν καρδίαν ῾Ιερουσαλήμ, παρακαλέσατε αὐτήν·...3 φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ· ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου. εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. ... 5 καὶ ὀφθήσεται ἡ δόξα Κυρίου, καὶ ὄψεται πᾶσα σάρξ τὸ σωτήριον τοῦ Θεοῦ, ὅτι Κύριος ἐλάλησε. ...9 ἐπ᾿ ὄρος ὑψηλὸν ἀνάβηθι, ὁ εὐαγγελιζόμενος Σιών· ὕψωσον ἐν ἰσχύϊ τὴν φωνή σου, ὁ εὐαγγελιζόμενος ῾Ιερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε· εἰπὸν ταῖς πόλεσιν ᾿Ιούδα· ἰδοὺ ὁ Θεὸς ὑμῶν. 10 ἰδοὺ Κύριος Κύριος μετὰ ἰσχύος ἔρχεται... 11 ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ ...

"Μένουμε σπιτι", δηλαδή στη Σαβάνα...δηλαδή, δεν τους πιάνει η παγκοσμιοποίηση προς το παρόν:https://images.app.goo.gl/6RYUbRUDUZRcuvyz8  

Πολύ ωραία τα λέει η πρεσβυτερα :
https://m.youtube.com/watch?v=-yPaiM8o9XE&time_continue=8&feature=emb_title

και ο π. Βασίλειος Βολουδάκης: η μάσκα σκοτώνει: https://www.youtube.com/watch?v=ooT7kwbvJVE

Και ο Αμβρόσιος... :::https://www.youtube.com/watch?v=-VhIL6Ld9qI
όταν οι δεξιοί Χριστιανοί βλέπουν ότι χάνουν το παιχνίδι, φυσικό και επόμενο ειναι να ρίχνουν και κανένα μπινελίκι...
βέβαια, υπάρχει και ο δρόμος του εγκλιματισμου, ώστε να κρατουμε τα δόγματα και να παραβλέπουμε τα δευτερεύοντα...δεν θα σώσουμε εμεις τον κόσμο...τον εαυτό μας καλούμεθα να σώσουμε...

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2020

κουρουναϊός, Θεία Ευχαριστία και εκκλησιασμός

ο κορονοϊός μας δίνει μία ευκαιρία να υπενθυμίσουμε κάποια σημεια της Θείας Κοινωνίας και του εκκλησιασμου:
1. το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τελειται για να κοινωνουν όλοι οι πιστοί. 
2. το λιγότερο κάθε 40 μέρες πρέπει να κοινωνει ένας Ορθόδοξος Χριστιανός.
3. συμπέρασμα: αν κάποιος δεν ειναι να κοινωνήσει, δεν χρειάζεται και να έρθει στον Ναό στις ημέρες που διανύουμε. την Κυριακή να έρχονται μόνο όσοι ειναι να κοινωνήσουν!!
τί λέτε; σωστές σκέψεις;;;;

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2020

όταν το αντίχριστο σύστημα μας τρομοκρατει με κατασκευασμένους ιούς, εμεις έχουμε τον Υιό και Λόγο του Θεου

https://docs.google.com/document/d/1ljirQYq6ZbWalbQHoUTwlqOOyu5Eb8L6X84kbwZP2EQ/edit?usp=sharing

ανωτέρω μια συλλογή κειμένων για τον θάνατο.
και παρακάτω από την Κλίμακα!
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄Λουκᾶ, η΄ 41 – 56, «ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν» και ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ. ΛΟΓΟΣ ΕΚΤΟΣ, Περὶ μνήμης θανάτου
ΠΡΙΝ ΑΠΟ κάθε λόγο προηγεῖται ἡ σκέψις. Ἔτσι καὶ ἡ μνήμη τοῦ θανάτου καὶ τῶν ἁμαρτιῶν μας προηγεῖται ἀπὸ τὰ δάκρυα καὶ τὸ πένθος...
2. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου εἶναι καθημερινὸς θάνατος. Καὶ ἡ μνήμη τῆς ἐξόδου μας ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτή, εἶναι συνεχὴς στεναγμός.
3. Ἡ δειλία τοῦ θανάτου εἶναι φυσικὸ ἰδίωμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖον ὀφείλεται στὴν παρακοὴ τοῦ Ἀδάμ. Ὁ τρόμος ὅμως τοῦ θανάτου ἀποδεικνύει ὅτι ὑπάρχουν ἁμαρτίες γιὰ τὶς ὁποῖες δὲν ἐδείχθηκε μετάνοια.
4. Δειλιάζει ὁ Χριστὸς ἐμπρὸς στὸν θάνατο, ἀλλὰ δὲν τρέμει, γιὰ νὰ δείξη καθαρὰ τὰ ἰδιώματα τῶν δυό Του φύσεων (θείας καὶ ἀνθρώπινης).
5. Ὅπως ὁ ἄρτος εἶναι ἀναγκαιότερος ἀπὸ κάθε ἄλλη τροφή, ἔτσι καὶ ἡ σκέψις τοῦ θανάτου ἀπὸ κάθε ἄλλη πνευματικὴ ἐργασία.
13. Ἡ ζωηρὰ μνήμη τοῦ θανάτου ὀλιγοστεύει τὰ φαγητά. Καὶ ὅταν περικόπτωνται μὲ ταπεινοσύνη τὰ φαγητά, κόπτονται μαζὶ καὶ τὰ πάθη.
14. Ἡ ἀναλγησία (σκληρότης) τῆς καρδιᾶς φέρνει πώρωσι στὸν νοῦ, καὶ τὰ πολλὰ φαγητὰ ξηραίνουν τὶς πηγὲς τῶν δακρύων. Ἡ δίψα καὶ ἡ ἀγρυπνία πιέζουν τὴν καρδιά. Καὶ ὅταν πιεσθῆ ἡ καρδιά, ἐκπηδοῦν τὰ δάκρυα.
16. Οἱ Πατέρες ὁρίζουν ὅτι ἡ τελεία ἀγάπη εἶναι «ἄπτωτος», (διότι μᾶς προστατεύει ἀπὸ κάθε πτῶσι). Παρόμοια καὶ ἐγὼ ὁρίζω ὅτι ἡ τελεία συναίσθησις τοῦ θανάτου εἶναι «ἄφοβος», (διότι μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ κάθε ἄλλο φόβο).
18. Κάποια φορὰ ἕνα Αἰγύπτιος μοναχὸς μοῦ διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: «Ἀφ᾿ ὅτου παγιώθηκε δυνατὰ μέσα στὴν καρδιά μου ἡ μνήμη τοῦ θανάτου, (δὲν εἶχα καθόλου ὄρεξι γιὰ φαγητό). Καὶ κάποτε ποὺ χρειάσθηκε νὰ παρηγορήσω λίγο τὸ πήλινο σῶμα μου. Ἡ μνήμη αὐτὴ σὰν δικαστὴς μοῦ τὸ ἀπηγόρευσε. Καὶ τὸ πλέον ἀξιοθαύμαστο εἶναι ὅτι, παρ᾿ ὅλο ποὺ προσεπάθησα, δὲν κατόρθωσα νὰ τὴν ἀποδιώξω».
20. Δὲν θὰ παραλείψω νὰ σοῦ παρουσιάσω καὶ τὴν ἱστορία τοῦ Ἡσυχίου τοῦ Χωρηβίτου. Αὐτὸς ζοῦσε ἀμελέστατα χωρὶς τὸ παραμικρὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ψυχή του. Κάποτε λοιπὸν συνέβη νὰ ἀσθενήση βαρύτατα καὶ νὰ φθάση στὸ σημεῖο, ὥστε ἐπὶ μία ὥρα ἀκριβῶς νὰ φαίνεται ὅτι ἀπέθανε.
Συνῆλθε ὅμως πάλι, ὁπότε μᾶς ἱκετεύει ὅλους νὰ φύγωμε ἀμέσως. Καὶ ἀφοῦ ἔκτισε τὴν πόρτα τοῦ κελιοῦ του, ἔμεινε κλεισμένος μέσα δώδεκα χρόνια, χωρὶς νὰ ὁμιλήση καθόλου μὲ κανένα. Ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα δὲν γευόταν τίποτε ἄλλο, ἐκτὸς ἀπὸ ψωμὶ καὶ νερό. Καθόταν μόνο ἐκστατικὸς ἐμπρὸς σὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶδε στὴν ἔκστασί του. Τόσο πολὺ σκεπτικός, ὥστε ποτὲ πλέον δὲν ἄλλαξε ἡ ἔκφρασίς του. Καὶ πάντοτε σὰν ἀφηρημένος, χύνοντας ἀθόρυβα καὶ συνεχῶς θερμὰ δάκρυα.
Μόνο ὅταν πλησίασε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου του, ἀποφράξαμε τὴν πόρτα καὶ εἰσήλθαμε μέσα. Καὶ ἀφοῦ πολὺ τὸν παρακαλέσαμε, τοῦτο μόνο εἶπε: «Συγχωρῆστε με, ἀδελφοί. Αὐτὸς ποὺ ἐγνώρισε τί σημαίνει μνήμη θανάτου, δὲν θὰ μπορέση ποτὲ πλέον νὰ ἁμαρτήση».
21. Μερικοὶ θεωροῦν ὅτι ἡ θαλασσία ἄβυσσος δὲν ἔχει ὅρια. Καὶ τὴν ὀνομάζουν περιοχὴ ἀπύθμενον. Παρόμοια καὶ ἡ σκέψις τοῦ θανάτου δημιουργεῖ στὴν ψυχὴ τέτοια κατάστασι, ὥστε καὶ ἡ ἁγνότης καὶ ἡ ἐν γένει πνευματικὴ ἐργασία νὰ παρουσιάζεται ἄφθαστος, (χωρὶς τέρμα δηλαδή). Αὐτὸ τὸ ἐπιβεβαιώνει καὶ ὁ προηγούμενος Ὅσιος. Ὅσοι τὸν μιμοῦνται, προσθέτουν φόβο στὸν φόβο, ἀκατάπαυστα, μέχρις ὅτου ἐξαντληθῆ καὶ αὐτὴ ἡ δύναμις τῶν ὀστῶν τους.
22. Ἂς βεβαιωθοῦμε ὅτι καὶ τοῦτο εἶναι δῶρον Θεοῦ, μέσα σε ὅλα τὰ ἀγαθά Του. Ἀρκεῖ νὰ σκεφθοῦμε ὅτι πολλὲς φορές, ἂν καὶ πλησιάζομε σὲ τάφους, εἴμαστε ἀδάκρυτοι καὶ ἀσυγκίνητοι. Ἐνῷ ἀντίθετα πολλὲς φορές, χωρὶς νὰ ἀντικρύζωμε κάτι παρόμοιο, κατανυσσόμεθα.
23. Ὅποιος νεκρώθηκε γιὰ ὅλα τὰ γήϊνα, αὐτὸς ἐνθυμεῖται τὸν θάνατο. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ διατηρεῖ μαζί τους δεσμοὺς δὲν εὐκαιρεῖ γιὰ κάτι τέτοιο, ἀφοῦ ἄλλωστε μὲ τὴν συμπεριφορά του γίνεται ὁ ἴδιος ἐχθρὸς τοῦ ἑαυτοῦ του.
24. Μὴ θέλης νὰ δείχνης σὲ ὅλους μὲ λόγια τὴν ἀγάπη σου, ἀλλὰ καλύτερα ζήτει ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ τοὺς τὴν φανερώση ἐκεῖνος μὲ τρόπο μυστικό. Διαφορετικὰ δὲν θὰ σοῦ ἐπαρκέση ὁ χρόνος καὶ γιὰ συνομιλίες καὶ γιὰ κατάνυξι.
26. Δὲν εἶναι δυνατόν, εἶπε κάποιος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ περάσουμε μὲ εὐλάβεια τὴν σημερινὴ ἡμέρα, ἐὰν δὲν τὴν λογαριάσωμε σὰν τὴν τελευταία τῆς ζωῆς μας. Καὶ εἶναι ἀξιοθαύμαστο, ὅτι κάτι παρόμοιο ἐξέφρασαν καὶ οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι ἐχαρακτήρισαν τὴν φιλοσοφία «μελέτη θανάτου».
Βαθμὶς ἕκτη! Ὅποιος τὴν ἀνέβηκε, δὲν πρόκειται πλέον νὰ ἁμαρτήση, ἐφ᾿ ὅσον ἀσφαλῶς εἶναι ἀληθινὸς ὁ λόγος ἐκεῖνος τῆς Γραφῆς: «Μιμνήσκου τὰ ἔσχατά σου, καὶ εἰς τὸν αἰώνα οὐ μὴ ἁμάρτης» (Σόφ. Σειρὰχ ζ´ 36).

Step 6 On remembrance of death. 1. Every word is preceded by thought. And the remembrance of death and sins precedes weeping and mourning. Therefore, this subject comes in its proper place in this chapter. 2. The remembrance of death is a daily death; and the remembrance of our departure is an hourly sighing or groaning. 3. Fear of death is a natural instinct that comes from disobedience; but terror at death is evidence of unrepented sin. Christ fears death,4 but does not show terror, in order to demonstrate clearly the properties of His two natures. 1 St. John xx, 4. 2 I.e. that all would eventually be saved. 3 Psalm xxxviii, 4. 4 St. Matthew xxvi, 37. 36 4. As of all foods bread is the most essential, so the thought of death is the most necessary of all works. The remembrance of death amongst those in the midst of society gives birth to distress and frivolity, and even more—to despondency. But amongst those who are free from noise it produces the putting aside of cares, and constant prayer and guarding of the mind. But these same virtues both produce the remembrance of death and are also produced by it. 5. As tin is distinct from silver although it resembles it in appearance, so for the discerning there is a clear and obvious difference between the natural and supernatural fear of death. 6. A true sign of those who are mindful of death in the depth of their being is a voluntary detachment from every creature and complete renunciation of their own will. 7. He who with undoubting trust daily expects death is virtuous; but he who hourly yields himself to it is a saint. 8. Not every desire for death is good. Some, constantly sinning from force of habit, pray for death with humility. And some, who do not want to repent, invoke death out of despair. And some, out of self-esteem consider themselves dispassionate, and for a while have no fear of death. And some (if such can now be found) through the action of the Holy Spirit long for their departure. 9. . Some inquire and wonder: ‘Why, when the remembrance of death is so beneficial for us, has God hidden from us the know ledge of the hour of death?’—not knowing that in this way God wonderfully accomplishes our salvation. For no one who foreknew his death would at once proceed to baptism or the monastic life; but everyone would spend all his days in iniquities, and only on the day of his death would he approach baptism and repentance. From long habit he would become confirmed in vice, and would remain utterly incorrigible. 10. Never, when mourning for your sins accept that cur1 which suggests to you that God is tender hearted (this thought is useful only when you see yourself being dragged down to deep despair). For the aim of the enemy is to thrust from you your mourning and fearless fear. 11. He who wishes ever to retain within him the remembrance of death and judgment and God, and at the same time yields to material cares and distractions, is like a man who is swimming and wants to clap his hands. 12. A vivid remembrance of death cuts down food; and when in humility food is cut, the passions are cut out too. 13. Insensibility of heart dulls the mind, and abundance of food dries the fountains of tears. Thirst and vigil afflict the heart, and when the heart is afflicted the waters flow. The things we have said will seem cruel to epicures and incredible to the indolent; but a man of action will readily test them, and he who has found them out by experience will smile at them. But he who is still seeking will become more gloomy. 14. Just as the Fathers lay down that perfect love knows no sin, so I for my part declare that a perfect sense of death is free from fear. 15. There are many activities for an active mind. I mean, meditation on the love of God, on the remembrance of God, on the remembrance of the Kingdom, on the remembrance of the zeal of the holy martyrs, on the remembrance of God Himself present, according to him who said, ‘I saw the Lord before me,’2 on remembrance of the holy and spiritual powers, on remembrance of one’s departure, judgment, punishment and sentence. We began with the sublime, but have ended with things that never fail. 1 I.e. the devil. 2 Psalm xv, 8. 37 16. An Egyptian monk once told me: ‘After I had established in my heart the remembrance of death, whenever need arose and I wanted to comfort the clay a little, this remembrance prevented me like a judge. And the wonderful thing was that, even though I wanted to thrust it away, I was quite unable to do so.’ 17. Another who lived here in the place called Thola, often went into ecstasy at the thought of death; and the brothers who found him would lift him and carry him off scarcely breathing, like one who had fainted or had an epileptic fit. 18. And I cannot be silent about the story of Hesychius the Horebite. He passed his life in complete negligence, without paying the least attention to his soul. Then he became extremely ill, and for an hour he left his body. And when he came to himself he begged us all to leave him immediately. And he built up the door of his cell, and he stayed in it for twelve years without ever uttering a word to anyone, and without eating anything but bread and water. And, always remaining motionless, he was so wrapt in spirit in what he had seen in his ecstasy that he never changed his place but was always as if out of his mind, and silently shed hot tears. But when he was about to die, we broke open the door and went in, and after many questions this alone was all we heard from him: ‘Forgive me! No one who has acquired the remembrance of death will ever be able to sin.’ We were amazed to see that one who had before been so negligent was so suddenly transfigured by this blessed change and transformation. We reverently buried him in the cemetery near the fort1 and after some days we looked for his holy relics, but did not find them. So by his true and praiseworthy repentance the Lord showed us that even after long negligence He accepts those who desire to amend. 19. Just as some declare that the abyss is infinite, for they call it a bottomless place, so the thought of death brings chastity and activity to a state of incorruption. The above-mentioned saint confirms the truth of what has been said. For such men, unceasingly adding fear to fear, do not stop until the very strength of their bones is spent. 20. Let us rest assured that the remembrance of death, like all other blessings, is a gift of God; since how is it that often when we are at the very tombs we are left tearless and hard; and frequently when we have no such sight, we are full of compunction? 21. He who has died to all things remembers death, but who ever is still tied to the world does not cease plotting against himself. 22. Do not wish to assure everyone in words of your love for them, but rather ask God to show them your love without words. Otherwise time will not suffice you for both intimacies and compunction. 23. Do not deceive yourself, rash worker, as if one time can make up for another. For the day is not sufficient to repay in full its own debt to the Lord. 24. It is impossible, someone says, impossible to spend the present day devoutly unless we regard it as the last of our whole life. And it is truly astonishing how even the pagans2 have said something of the sort, since they define philosophy as meditation on death. This is the sixth step. He who has mounted it will never sin again. Remember thy last end, and thou shalt never sin.3 1 Justinian built a fort on Mount Sinai as well as a church and monastery (Procopius, De aedificiis, V, viii). Today the fort is represented by the actual monastery; cf. E. A. Sophocles, Greek Lexicon of the Roman and Byzantine Periods (1887), Kastron, Clim. P.G., 88, 79A, 812B, ‘now the Monastery of Mount Sinai’. 2 Gk. Hellēnes. 3 Ecclesiasticus vii, 36.


1. (793.) Παντὸς λόγου προηγεῖται ἔννοια. Μνήμη δὲ θανάτου καὶ πταισμάτων προηγεῖται κλαυθμοῦ καὶ πένθους· διὸ κατὰ τὴν οἰκείαν τάξιν καὶ ἐν τῷ λόγῳ τέθειται.
2. Μνήμη θανάτου ἐστὶ καθημερινὸς θάνατος, μνήμη δὲ ἐξόδου κάθωρος στεναγμός.

3. Δειλία μὲν θανάτου ἐστὶν ἰδίωμα φύσεως ἐκ παρακοῆς προσγενόμενον, τρόμος δὲ θανάτου ἐστὶν ἀμετανοήτων πταισμάτων τεκμήριον.

4. Δειλιᾷ Χριστὸς θάνατον, οὐ τρέμει, ἵνα τῶν δύο φύσεων τὰ ἰδιώματα σαφῶς ἐμφανίσῃ.

5. Ὡς πασῶν τροφῶν ὁ ἄρτος ἀναγκαιότερος, οὕτως πασῶν ἐργασιῶν ἡ τοῦ θανάτου ἔννοια·

6. μνήμη θανάτου γεννᾷ ἐν μὲν τοῖς ἐν μέσῳ πόνους καὶ ἀδολεσχίας· μᾶλλον δὲ ἀπιμίας ἡδύτητα· παρὰ δὲ τοῖς ἐκτὸς θορύβου φροντίδων ἀπόθεσιν καὶ εὐχὴν διηνεκῆ, καὶ νοὸς φυλακήν. Αἱ αὐταὶ δὲ αὐτῆς καὶμητέρες καὶ θυγατέρες κατεστήκασιν·

7. ὡς φανερὸς ὁ κασσίτηρος παρὰ τὸν ἄργυρον, κἂν τὴν θεωρίαν ἔοικεν, οὕτως παρὰ τοῖς διακριτικοῖς φανερὰ καὶ δήλη ἡ φυσικὴ, καὶ ἡ παρὰ φύσιν δειλία τῆς ἐξόδου.

8. Τοῦτο ἀληθὲς τεκμήριον τῶν ἐν αἰσθήσει καρδίας μνημονευόντων τοῦ θανάτου, ἡ πρὸς πᾶσαν τὴν κτίσιν ἑκούσιος ἀπροσπάθεια, καὶ τοῦ ἰδίου θελήματος παντελὴς ἐγκατάλειψις.

9. Δόκιμος μὲν, ὁ τοῦτον καθ᾿ ἡμέραν πάντως προσδεχόμενος· ἅγιος δὲ, ὁ τούτου καθ᾿ ὥραν ἐφιέμενος.

10. Οὐ πᾶσα ἐπιθυμία θανάτου ἀγαθή. Εἰσὶ γὰρ οἱ διηνεκῶς βίᾳ ἕξεως πταίοντες, καὶ τοῦτον εὐχόμενοι μετὰ ταπεινώσεως· καὶ εἰσὶν αὖθις οἱ μετανοῆσαι μὴ βουλόμενοι, καὶ τὸν θάνατον ἐξ ἀπογνώσεως προσκαλούμενοι· καὶ εἰσὶν οἱ ἐξ οἰήσεως ἀπαθεῖς ἑαυτοὺς ἔχοντες, καὶ τοῦτον μὴ δειλαινόμενοι· καὶ εἰσὶν, εἴπερ καὶ νῦν ἄρα εἰσὶν, οἱ δι᾿ἐνεργείας Πνεύματος ἁγίου τὴν ἐκδημίαν ἐπιζητοῦντες τὴν ἑαυτῶν.

11. Ζητοῦσί τινες καὶ διαποροῦσι, τίνος ἕνεκεν οὕτως εὐεργετούσης ἡμᾶς τῆς τοῦ θανάτου μνήμης, τὴν τούτου πρόγνωσιν ὁ Θεὸς ἐξ ἡμῶν ἀπέκρυψεν, μὴ γινώσκοντες ὅτι τὴν σωτηρίαν ἡμῶν ὁ Θεὸς διὰ τούτου εἰργάσατο θαυμασίως. (796.) Οὐδεὶς γὰρ τὸν ἑαυτοῦ θάνατον προγνοὺς πρὸ πολλοῦ χρόνου τῷ βαπτίσματι, ἣ τῇ μοναδικῇ πολιτείᾳ προσέτρεχεν· ἁπάσας δὲ τὰς ἑαυτοῦ ἡμέρας ἐν ἀνομίαις διέτριβεν, καὶ ἐν αὐτῇ τῆς ἐξόδου εἰς τὸ βάπτισμα καὶ εἰς τὴν μετάνοιαν προσήρχετο.

12. Μηδέποτε πενθῶν ἀποδέξῃ, τὸν κύνα ἐκεῖνον τὸν φιλάνθρωπόν σοι τὸν Θεὸν ὑποβάλλοντα· σκοπὸς γὰρ αὐτῷ, τὸ πένθος, καὶ τὸν φόβον τὸν ἄφοβον ἐκ σοῦἐξεώσασθαι, εἰ μή τι ἂν εἰς βαθεῖαν ἀπόγνωσιν ἴδῃ σεαυτὸν κατασυρόμενον·

13. ὁ μνήμην θανάτου, καὶ κρίσεως Θεοῦ ἐν ἑαυτῷ διὰ παντὸς κατέχειν βουλόμενος, καὶ φροντίσι καὶ περισπασμοῖς ὑλικοῖς ἑαυτὸν ἐκδιδοὺς, ὅμοιός ἐστι τῷ νηχομένῳ, καὶ τὰς ἑαυτοῦ χεῖρας κρατεῖν βουλομένῳ.

14. Μνήμη θανάτου ἐναργὴς περιέκοψε βρώματα, βρωμάτων δὲ ἐν ταπεινώσει κοπέντων συνεξεκόπησαν πάθη.

15. Ἀναλγησία καρδίας ἐπώρωσε νοῦν, βρωμάτων δὲ πλῆθος ἐξήρανε πηγάς· δίψα καὶ ἀγρυπνία ἐξέθλιψαν καρδίαν· καρδίας δὲ θλιβήσης ἀπεπήδησαν ὕδατα. Σκληρὰ μὲν γαστριμάργοις, ἄπιστα δὲ ῥᾳθύμοις τὰ εἰρημένα. Ἀνὴρ δὲ πρακτικὸς δοκιμάσει προθύμως· ὁ πείρᾳ εὑρηκὼς μηδιάσει ἐπὶ τούτοις· ὁ δὲ ἐπιζητῶν, σκυθρωπότερος ἔσται.

16. Ὥσπερ τὴν τελείαν ἀγάπην οἱ Πατέρες ἄπτωτον εἶναι ὁρίζονται, οὕτως ἔγωγε τὴν τελείαν τοῦ θανάτου αἴσθησιν ἄφοβον εἶναι ἀποφαίνομαι·

17. πολλαὶ μὲν τοῦ νοὸς τοῦ πρακτικοῦ αἱ ἐργασίαι· λέγω δὲ ἔννοια ἀγάπης, τῆς πρὸς Θεόν· μνήμης θανάτου, μνήμης Θεοῦ, μνήμης βασιλείας, ζήλου τῶν ἁγίων μαρτύρων, μνήμης αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ παρόντος, κατὰ τὸν εἰπόντα· Προωρώμην τὸν Κύριον. Μνήμης ἁγίων καὶ νοερῶν δυνάμεων· μνήμης ἐξόδου, ἀπαντήσεως, κολάσεως, ἀποφάσεως. Ἐν μεγάλοις μὲν ἠρξάμεθα, ἀναπτώτοις δὲ κατελήξαμεν.

18. Διηγήσατό μοί ποτε Αἰγύπτιος μοναχὸς, ὡς ὅτι μετὰ τὴν ἐν αἰσθήσει καρδίας τῆς τοῦ θανάτου μνήμης παγίωσιν, θελήσαντός μου χρείας καταλαβούσης μικρὸν τὸν πηλὸν παραμυθήσασθαι, ὑπὸ τῆς μνήμης, ὡς ὑπὸ δικαστοῦ κεκώλυμαι. Καὶ τὸ θαυμαστόν, ὅτιπερ καὶ βουληθεὶς οὐκ ἠδυνήθην ἀπώσασθαι·

19. ἕτερός τις οἰκῶν ἐνταῦθα ἐν τῷ λεγομένῳ Θολῷ τόπῳ, πολλάκις ἐκ τῆς τοιαύτης ἐννοίας ἐξίστατο, καὶ ὡς ὀλιγοθυμήσας, ἢ καὶ ἐπιληπτιάσας παρὰ τῶν εὑρισκομένων ἀδελφῶν, ἄπνους σχεδὸν ἐβαστάζετο.

20. Οὐ σιωπήσω σοι καὶ τὸ τοῦ ἡσυχίου τοῦ Χωρηβίτου σημᾶναι διήγημα. Οὗτος ἀεὶ ἐν πάσῃ ἀμελείᾳ διέτριβε, τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς τὸ παράπαν μὴ ποιούμενος ἐπιμέλειαν· ἀσθενήσας οὖν ἐσχάτως τοῦ σώματος, ὡς ἐπὶ ὥραν μίαν ἀκριβῶς ἐξεδήμησε· καὶ εἰς αὐτὸν ἐπανελθὼν δυσωπεῖ μὲν ἡμᾶς πάντας εὐθέως ἀναχωρῆσαι. Καὶ τὴν θύραν τῆς κέλλης ἀνοικοδομήσας ἔμεινεν ἔνδον χρόνους δύο καὶ δέκα μηδενὶ τὸ παράπαν συντετυχηκὼς, οὐ μικρόν, οὐ μέγαν λόγον, οὐχ ἑτέρου τινὸς, ἀλλ᾿ ἢ ἄρτου καὶ ὕδατος ἀπογευόμενος· μόνον δὲ καθήμενος καὶ πρὸς (797.) ἃ ἑώρακεν ἐν τῇ ἐκστάσει ἐξηστηκὼς σύννους οὕτως, ὡς μηδέποτε ἐπὶ Κυρίου τὸ ἴδιον ἦθος ἀλλοιώσας, ἀλλ᾿ ἔκνους ἀεὶ, καὶ δάκρυα θερμὰ ἀψοφητὶ καθ᾿ ὅλου προχεόμενος. Ὅτε δὲ ἤμελλεν τελευτᾷν, ἀναφράξαντες τὴν θύραν εἰσεληλύθαμεν, καὶ πολλὰ δυσωπήσαντες, τοῦτο καὶ μόνον παρ᾿ αὐτοῦ ἀκηκόαμεν· Συγχωρήσατε· οὐδεὶς μνήμην θανάτου ἐγνωκὼς, δυνήσεται ἁμαρτῆσαί ποτε. Ἡμεῖς δὲ ἐθαμβούμεθα τὸν οὕτως πρώην ἀμελῆ ὁρῶντες, οὕτως ἀθρόον μεταμορφωθέντα τὴν μακαρίαν ἀλλοίωσιν καὶ μεταμόρφωσιν· θάψαντες δὲ αὐτὸν ὁσίως ἐν τῷ κοιμητηρίῳ τῷ πλησίον τοῦ κάστρου· μεθ᾿ ἡμέραν ἐπιζητήσαντες τὸ ἅγιον αὐτοῦ λείψανον, οὐχ εὕρομεν· τοῦ Κυρίου καὶ ἐν τούτῳ τὴν μεμεριμνημένην αὐτοῦ καὶἀξιέπαινον μετάνοιαν πληροφορήσαντος, πάντας τοὺς βουλομένους, καὶ μετὰ πολλὴν ἀμέλειαν διορθώσασθαι·

21. ὥσπερ τὴν ἄβυσσον ἀπέρατον, τινὲς εἶναι ὁρίζονται· τόπον γὰρ αὐτὴν καλοῦσιν ἀπύθμαντον. Οὕτως ἡ τοῦ θανάτου ἔννοια ἄφθαρτον καὶ τὴν ἁγνείαν καὶ τὴν ἐργασίαν κέκτηται. Βεβαιοῦται δὲ τὸ εἰρημένον ὁ προειρημένος ὅσιος. Φόβῳ φόβον διηνεκῶς οἱ τοιοῦτοι προσλαμβάνοντες, οὐ παύονται ἄχρις ἂν καὶ αὕτη ἡ τῶν ὀστέων ἐκδαπανηθῇ δύναμις.

22. Δῶρον Θεοῦ καὶ τοῦτο μετὰ πάντων ἀγαθῶν εἶναι ἑαυτοὺς πληροφορήσωμεν· ἐπεί πως πολλάκις καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς μνήμασι παραγενόμενοι, ἀδάκρυτοί τινες καὶ σκληροὶ διαμένομεν· ἐκτὸς δὲ τῆς τοιαύτης θεωρίας πλειστάκις κατανυσσώμεθα.

23. Ὁ πάντων νεκρωθεὶς, οὗτος θανάτου ἐμνημόνευσεν· ὁ δὲ ἔτι σχετικὸς, οὐ σχολάσει ἑαυτῷ ἀντεπίβουλος ὤν.

24. Μὴ θέλε πάντας διὰ λόγον πληροφορεῖν τὴν πρὸς αὐτοὺς ἀγάπην· μᾶλλον δὲ Θεὸν αἰτοῦ ταύτην αὐτοῖς ἀῤῥήτως ἐμφανίσαι· εἰ δὲ μὴ, οὐκ ἐξαρκέσει σοι ὁ χρόνος πρὸς σχέσεις καὶ κατάνυξιν.

25. Μὴ ἀπατῶ, ἄφρον ἐργάτα, χρόνῳ χρόνον ἀναπληροῦν· οὐ γὰρ ἐξαρκεῖ ἡ ἡμέρα οὐδὲ τὸ ἑαυτῆς χρέος τῷ Δεσπότῃ ἀνελλιπῶς πληρῶσαι·

26. παρὰ ἀνθρώποις οὐκ ἔστι, φησὶν, οὐκ ἔστι τὴν ἐνστῶσαν ἡμέραν εὐσεβῶς διεξιέναι, εἰ μὴ αὐτὴν ἐσχάτην παντὸς τοῦ βίου λογισώμεθα. Καὶ θαῦμα ὄντως πῶς καὶ Ἕλληνές τι τοιοῦτον ἐφθέγξαντο, ἐπεὶ καὶ φιλοσοφίαν τοῦτο εἶναι ὁρίζονται, μελέτην θανάτου.

(800.) Ἕκτη ἀνάβασις· ὁ ἀναβάς, οὐ μὴ λοιπὸν ἁμαρτήσει ποτέ. Ὑπερμιμνήσκου τὰ ἔσχατά σου, καὶ εἰς τὸν αἰῶνα οὐ μὴ ἁμάρτῃς.

σκύλε, συριζο-πολάκη. όταν θα πεθαίνεις, θα έρθουν οι δαίμονες και θα τραβουν την ψυχή σου, αν δεν μετανοήσεις...

διαβάζουμε:
Πολάκης για κορονοϊό: Τελικά μας ήρθε από πλούσιους και χριστιανούς, όχι από μετανάστες Πηγή: Protagon.gr

σχόλιο:
 σκύλε, συριζο-πολάκη. όταν θα πεθαίνεις, θα έρθουν οι δαίμονες και θα τραβουν την ψυχή σου, αν δεν μετανοήσεις, και ανάμεσα στις άλλες αμαρτίες σου θα ειναι και η ανωτέρω.

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2020

ευχή κατά του κορωνοϊου

του Κυρίου δεηθωμεν - Κύριε, ελέησον.
Κύριε Ιησου Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεου και Πατρός.
Εσύ, που δημιούργησες τους Αγγέλους, το Σύμπαν και τον άνθρωπο από αγάπη κινούμενος, ώστε να μετέχουν της θεότητός σου κατά χάριν και οι άνθρωποι.
Εσύ, που ενδιαφέρεσαι και προνοεις για τα πλάσματά Σου και ιδιαίτερα για τον άνθρωπο, τον οποιο έπλασες "κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσίν" Σου.
Εσύ, που εισαι παντοδύναμος και τίποτε δεν γίνεται αν δεν το θελήσεις ή δεν το επιτρέψεις.
Εσύ, που χρησιμοποιεις ακόμη και το κακό, όπως η αρρώστια, για το καλό των ανθρώπων, ώστε να μετανοήσουν, να σε αναζητήσουν και να ξανασυνδεθουν μαζί Σου.
Εσύ, που δίνεις παράταση ζωης σε όσους πραγματικά το έχουν ανάγκη, για να ολοκληρώσουν το έργο τους επί της γης.
Εσύ, που δεν κόβεις τις ημέρες ζωης των ανθρώπων, όταν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος αλλά τους επιτρέπεις να ζήσουν όσο χρειάζεται για να τελειωθουν εν μετανοία.
Εσύ, που ξέρεις ότι στις ημέρες μας πολλές αρρώστιες προέρχονται από τα επιστημονικά εργαστήρια, τα οποια πληρώνουν οι παγκοσμιοποιητές, για την εξυπηρέτηση του ερχομου του ψεύτικου Μεσσία τους.
Εσύ, που μπορεις να αναβάλεις την έλευση αυτου του ψεδομεσσία, ακύρωσε και την δύναμη του κορωνοϊου, ώστε να μην πανικοβάλονται οι άνθρωποι και να μην εξεφτελίζονται με το να δρουν παράλογα, από τον φόβο της αρρώστιας και του θανάτου.
Η ζωή μας ειναι στα χέρια Σου, Κύριε, και θα πεθάνουμε όταν το θελήσεις Εσύ ή όταν το επιτρέψεις για τις αμαρτίες μας. Ας μην ειναι αιτία του θανάτου μας, εμας των Ορθοδόξων, ο κορωνοϊός, διότι θα κλονισθει η πίστη πολλων ανθρώπων. Ήδη οι παπικοί στην Ιταλία ξεφτιλίστηκαν με το να πάψουν την τέλεση της Θείας Λειτουργίας τους, έστω και στην "εκκλησία" τους.
Μήν επιτρέψεις στους επιστήμονες και στους παγκοσμιοποιητές να ανακατευτουν με τα της Αγίας Εκκλησίας μας θέματα.
Οι παγκοσμιοποιητές επεμβαίνουν στα θέματα της Εκκλησίας με πλάγιο τρόπο, όπως η ειρήνη, ο διάλογος, η συναισθηματική αγάπη και διάφορα κοινωνικά θέματα. Μήν επιτρέψεις, Κύριε, να επέμβουν και με την δικαιολογία ενός ιου, τον οποιο οι ίδιοι έφτιαξαν.
Αύριο θα εμφανίσουν το εμβόλιο κατά του κορωνοϊου και θα παριστάνουν τους ήρωες. Εμεις ξέρουμε ότι τα θαύματα του ψευδομεσσία τους θα ειναι ψεύτικα, όπως τα τρύκ των μάγων στα τσίρκο. Γι'αυτό προστάτεψέ μας από τις κακόβουλες προθέσεις των εναντίον της ανθρωπότητος, αφου ο πατέρας τους ειναι ο διάβολος, του οποίου την κεφαλή συνέτριψες με την Ανάστασή σου.
Μέχρι, όμως, να τον συντρίψεις ολοκληρωτικά κατά την Β' Παρουσία Σου, μη του επιτρέψεις να παίζει εναντίον μας τα πονηρά παιχνίδια του.
Εσύ, Κύριε, ηρθες με την πρώτη Παρουσία Σου για να μας απαλλάξεις από τον φόβο του θανάτου, την αμαρτία και τον διάβολο.
Εσύ, Κύριε, βοήθησέ μας, στα έσχατα χρόνια που ζουμε λίγο πριν την Β' Παρουσία Σου, και προστάτεψέ μας από όλες τις αρρώστιες και από τον φόβο μη κολλήσουμε κορωνοϊό.
Έτσι, θα δυναμώσει κι άλλο η πίστη μας και όταν μας ζητήσουν να σφραγιστουμε με το 666, θα αρνηθουμε, ενθυμούμενοι και την δύναμη που μας έδωσες κατά τις ημέρες που διανύουμε εναντίον του κορωνοϊου.
Γενηθήτω το θέλημά Σου, Κύριε, ως εν Ουρανω και επί της γης.

κορωνοϊός-Ιταλία-φασισμός-παπισμός

https://www.ekklisiaonline.gr/nea/italia-idisis-vatikano-den-tha-telounte-litourgies-gami-kidies-os-tis-3-apriliou/

στην ανωτέρω παραπομπή διαβάζουμε πως οι παπικοί στην Ιταλία όχι απλως φοβουνται τον κορωνοϊό αλλά σταματουν και τις Θείες Λειτουργίες!!!
αυτοί ειναι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, δεν ειναι παίξε γέλασε.
και ο πάπας μέσω ίντερνετ στέλνει τις ευλογίες του...
πάντως, δεν αποκλείεται λόγω Σαλβίνι να ρίξανε στην Ιταλία τον ιό. στα χρόνια που φτάσαμε οι πλατιές μάζες πρέπει όχι μόνο με το καρότο αλλά και με το μαστίγιο να ακολουθουν τα προστάγματα της παγκοσμιοποίησης.
τί θα πει δεξιά και φασισμός και παπισμός και ρατσισμός και αντι-λαθρο...
όλοι πρέπει να προσκυνήσουν τον Μεσσία των Εβραίων...

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2020

ΧΩΡΙΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ (ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΣ, ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ).

ΧΩΡΙΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ (ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΣ,
ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ).


ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΑΡΕΜΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ. ΟΙ
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΣΕ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΜΕΝΕΣ ΑΠΟ
ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ.
1) «Ο τελευταιος πειρασμός». 
Η δυαδική υπόσταση του Χριστού στάθηκε για μένα πάντα βαθύ,
ανεξερεύνητο μυστήριο, η λαχτάρα, η τόσο ανθρώπινη, η τόσο
υπεράνθρωπη, να φτάσει ο άνθρωπος ως το Θεό ( Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΛΕΕΙ ΠΩΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΧΑΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ, ΤΟΝ
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΤΗ ΘΕΩΣΗ, ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ) –
ή, πιο σωστά, να επιστρέψει ο άνθρωπος στο Θεό και να ταυτιστεί
μαζί του (ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΟ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ),
…Κάθε άνθρωπος είναι θεάνθρωπος, (Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ, ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΟΣ ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ) 
…Πώς να κινήσουμε κι εμείς για την ανώτατη αυτή κορφή, όπου,
πρωτότοκος υιός της σωτηρίας, έφτασε ο Χριστός, να το ανώτατο
Χρέος του αγωνιζόμενου ανθρώπου (ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΞΙΣΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ
ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
ΤΟΥ ΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!)
…πώς νίκησε τις ανθισμένες παγίδες της γης, πώς θυσίασε τις μεγάλες
και τις μικρές χαρές του ανθρώπου κι ανέβηκε από θυσία σε θυσία, από
αυλό σε αυλό, στην κορυφή της άθλησης, στο Σταυρό (ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ,
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΠΛΟΣ ΠΕΠΤΩΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ
ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΘΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΤΙΣ ΗΔΟΝΕΣ
ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Ή ΟΧΙ)
…ο Χριστός, για ν' ανέβει στην κορυφή της θυσίας, στο Σταυρό, στην
κορυφή της εξαΰλωσης, στο θεό, πέρασε όλα τα στάδια του αγωνιζόμενου
ανθρώπου(ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΣΤΑΔΙΑΚΑ).
 … έφτασε στην κορφή τον Γολγοθά, ανέβηκε στο Σταυρό. Μα κι εκεί ο
αγώνας του δεν τέλειωσε, απάνω στο Σταυρό τον περίμενε ο Πειρασμός,
ο Τελευταίος Πειρασμός. Σε μια βίαιη αστραπή άπλωσε το πνέμα του
Πονηρού μπροστά από τα λιποθυμισμένα μάτια του Σταυρωμένου το
πλανερό δράμα μιας γαλήνιας, ευτυχισμένης ζωής. Είχε πάρει, λέει, έτσι
του φάνηκε, τον εύκολο, στρωτό δρόμο του ανθρώπου, είχε παντρευτεί,
είχε κάμει παιδιά, τον αγαπούσαν και τον τιμούσαν οι άνθρωποι, και τώρα,
γέρος πια, κάθουνταν στο κατώφλι του σπιτιού τον, θυμόταν τις λαχτάρες
της νιότης του και χαμογελούσε ευχαριστημένος, τι καλά, τι φρόνιμα που
έκαμε και πήρε το δρόμο του ανθρώπου, και τι παραφροσύνη ήταν εκείνη
να θέλει, λέει, να σώσει τον κόσμο. Τι χαρά που γλίτωσε από τις κακουχίες,
το μαρτύριο και το Σταυρό! Να ποιος ήταν ο τελευταίος πειρασμός που ήρθε,
σε μιαν αστραπή, να ταράξει τις στερνές στιγμές του Σωτήρα.
(ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ! Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ
ΟΝΕΙΡΕΥΟΤΑΝ – ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ ΤΗΝ ΣΑΡΚΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΕΠΤΩΚΥΙΑΣ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΕΩΣ! Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ
ΕΡΓΟ ΤΟΥ, ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΣ).
http://www.nt.gr/getTREEproduct.jsp?nr=66483&depth=1&xsl=ntpage&menbr=5
2) «ΑΣΚΗΤΙΚΗ»: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ SALVATORES DEI. Μέσα μας, μέσα
στον άνθρωπο, μέσα στα σκοτεινά πλήθη, χρέος έχουμε να βοηθήσουμε
το Θεό, που πλαντάει, να λευτερωθεί… Όλοι είμαστε ένα, όλοι είμαστε
μια κιντυνεύουσα ουσία (Ο ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ,
ΘΕΟΣ, ΣΥΜΠΑΝ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΖΩΑ, ΦΥΤΑ ΚΛΠ.)
…Ο Θεός μας δεν είναι παντοδύναμος, δεν είναι πανάγαθος, δεν είναι
σίγουρος πως θα νικήσει, δεν είναι σίγουρος πως θα νικηθεί
(ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟΝ
ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ: ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΣ ΕΝΑ ΘΕΟΝ, ΠΑΤΕΡΑ, ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ…). 
Η ουσία του Θεού μας είναι σκοτεινή, ωριμάζει ολοένα… (Ο ΘΕΟΣ
ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ!).
«διαγράφω τη μέθοδο ν’ ανέβει η ψυχή από κύκλο σε κύκλο ωσότου
φτάσει στην ανώτατη Επαφή»( ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ, ΓΙΟΓΚΑ)
…. Η μορφοποιημένη εικόνα (του Θεου) είναι αυτή που δίνεται στην
Ασκητική με το όνομα «Αόρατος». Είναι η ασυνείδητη δύναμη που
εμψυχώνει την ύλη  (ΤΟ ΜΠΡΑΧΜΑΝ ΤΩΝ ΙΝΔΟΥΙΣΤΩΝ!) 
…Καθώς όμως οι δυνάμεις του είναι περιορισμένες, έχει ανάγκη τον
άνθρωπο, ο οποίος θα τον βοηθήσει να κατακτήσει το στόχο του: την
αυτοσυνειδησία (Ο ΘΕΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, Ο ΚΤΙΣΤΗΣ
ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟ ΚΤΙΣΜΑ).
…Τέσσερα στάθηκαν τα αποφασιστικά σκαλοπάτια στο ανηφόρισμά
μου, και το καθένα φέρνει ένα ιερό όνομα: Χριστός, Βούδας, Λένιν,
Οδυσσέας (ΕΔΩ ΒΑΖΕΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΟΝ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟ ΙΗΣΟΥ
ΧΡΙΣΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ!!!).
http://www.greekbooks.gr/web/book/details.aspx?ProductID=116342 Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή… 
(ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΑΜΣΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΚΣΑ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΥ)
http://www.strofi.com/writersgr/kazantz/kazantz.html
Χτίζεται ο Θεός, έβαλα κι εγώ το δικό μου κόκκινο πετραδάκι,
μια στάλα αίμα, να τον στερεώσω, να μη χαθεί, να με στερεώσει,
να μη χαθώ, έκαμα το χρέος μου…
(ΕΔΩ, Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΒΟΗΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟ!!)
http://durabond.ca/gdouridas/kazanzakis.html 
…Αλλιώς πούθε η υπερανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει
από το αγέννητο στο γεννητό και μας εγκαρδιώνει -φυτά, ζώα,
ανθρώπους- στον αγώνα;  (ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗ ΑΠΟΨΗ:
«ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ»)